Rozmowy z Julianem Przybosiem to oryginalny głos autora w dialogu pokoleń, a zarazem świadectwo tego, że spuścizna Awangardy Krakowskiej, a szczególnie dzieło J. Przybosia funkcjonują jako tradycja literacka i źródlo inspiracji dla poetów piszących współcześnie, czego dowodem są wydane w 45 lat po śmierci klasyka "Rozmowy z Julianem Przybosiem pióra Mieczysława Arkadiusza Łypa.

Wybór poezji Mieczysława Arkadiusza Łypa - poety pochodzącego z Radomska.

Nowy tomik, w którym zebrano 25 tekstów, stanowi swoiste itinerarium, dziennik bliższych i dalszych podróży w poszukiwaniu (lub: odkrywaniu) owych "miejsc magicznych", cieszących się zgodnie z antyczną tradycją opieką ducha miejsca. Są one rozmaite, lokowane nie tylko w przestrzeni, także w czasie.

Wybór wierszy polskiego poety , krytyka literackiego, fotografa Mieczysława Arkadiusza Łypa pochodzącego z Radomska.

Nowy tomik Mieczysława A. Łypa otwierają Wiersze z podróży u jest to głównie poetycki plon wycieczki na Kretę, a więc do jednego z ämatecznikówö naszej, śródziemnomorskiej cywilizacji. (a) Podstawową materią wierszy M. A. Łypa są właśnie obrazy, których najważniejszym tworzywem (wyobrażeniowym i słownym) zdaje się być kolor: różne odcienie barw, intensyfikowane lub tonowane światłem, przy czym każdy taki obraz odnosi się do konkretu: miejsca, krajobrazu, zabytku, przedmiotu. W tonacji kolorystycznej tego tomu przeważa biel: białe są tarniny z Przybosiowych powidoków ze wzgórz Gwoźnicy, biała jest chustka matki (przywoływana kilkakrotnie jako najdroższy znak pamięci), białe bywa (wielokrotnie) niebo, białe są (jak perły) w słocińskim ogrodzie dorodne piwonie, na biało kwitną bieszczadzkie stoki. Biel nie ma tu jednak znaczenia symbolicznego, nie kojarzy się z niewinnością, anielskością i dobrem. Jest raczej konkretem, barwą w palecie natury: uwydatnia kształty, doskonale kontrastuje z innymi kolorami, dynamizuje poetyckie obrazy. Służy też łagodzeniu emocji, budowaniu aury melancholii czy łagodnego smutku i zadumy. I o tym poeta doskonale wie i precyzyjnie te możliwości wykorzystuje. (a) Autor zatytułował swój nowy zbiór wierszy Panta rei. To przypisywana Heraklitowi konstatacja, iż wszystko płynie, wszystko na świecie jest zmienne, płynne, nietrwałe.

Czytając wiersze Mieczysława A. Łypa, które stanowią cykl liryków związanych z Turcją, nie mogłem powstrzymać się od rozważań nad ich uderzającą obrazowością, zmysłowością, a przede wszystkim nad obrazami i refleksjami poety. Stambuł Łypa nie ma nic wspólnego z wizją tego miasta noblisty u Orhana Pamuka. U poety, uczulonego na uroki życia, świata i piękna, Turcja wywołuje refleksję intelektualną o zupełnie innym rodowodzie. Poeta odbiera tę ziemię przez pryzmat ukształtowanych klasycznych obrazów Europejczyka o Oriencie i Bizancjum, wpisując tym samym swoje utwory w kanwę tradycyjnej percepcji Nervala, Gautiera czy Flauberta. Natomiast ägranatowo-brzoskwiniowaö wizja elementów przestrzennych jest połączona z refleksjami o tęsknocie i pięknie, o prawdzie i sprawiedliwości, o wieczności i przemijaniua Ten ostatni motyw, motyw przemijania i kruchości świata jest obecny w całym cyklu, autor próbuje dostrzec przeszłość, odnaleźć äzatopione światła wiekówö, dotrzeć do äzagubionych prawdö i äKościoła Świętej Mądrościö. Wątek religijny, dominujący w całym cyklu, sięga swoistego apogeum w Antyfonie, przypominającej stylizację tekstów religijnych i modlitw. Zwiedzając Dom Matki Boskiej w Meryemanie, który jest äwtopiony w najdelikatniejsze pięknoö poeta błaga Ją, nie nazywając bezpośrednio, o pocieszenie i zbawienie ächociaż od chciwości i nienawiściö. Nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiałem ukryte sensy i prawidłowo rozkodowałem znaki-symbole. Ale jest to moje osobiste odczytanie tych pięknych liryków, dzięki którym znów powróciłem i dotknąłem fibrami swojej duszy tej błogosławionej ziemi, rozdartej pomiędzy Wschodem i Zachodem, do Stambułu, miasta pobudzającego do refleksji i rodzącego literaturę.

Wybór wierszy polskiego poety, krytyka literackiego, fotografa Mieczysława Arkadiusza Łypa pochodzącego z Radomska.