Książka, o której istnieniu nikt dotąd nie wiedział. Jedyna książka dla dzieci, napisana w 1933-1934 roku przez jednego z najważniejszych pisarzy polskich XX wieku. Odkryta podczas badań nad archiwum pisarza - istnieje tylko jeden autorski, ręcznie wykonany egzemplarz i zarazem rękopis. Jest to wyjątkowe zjawisko edytorskie. Ręcznie pisana i ilustrowana przez pisarza i jego córki.

Miała rok, gdy żegnał się ze światem. Nigdy się nie spotkali. Trzydzieści pięć lat później Anna Król otwiera szafę Jarosława Iwaszkiewicza w Stawisku. Z czułością i fascynacją ogląda podszewki garniturów, odkrywa zagubione guziki, tubki kremów do golenia, bilety kolejowe, poplamione wciąż krawaty i zapiski na marginesach. Ze szpargałów, którymi nikt się nie zajmował, układa na nowo opowieść o jednym z najważniejszych polskich pisarzy XX w. Tytułowe rzeczy prowadzą do jego spraw codziennych, uczuć i literatury. Dlaczego tak obsesyjnie notował w tanich brulionach? O czym rozmawiał z psem? Czego wstydził się przed ukochanym? Niczym w filmowym scenariuszu, drobiazgowa dokumentacja pozwala stworzyć fabularyzowane sceny z życia Iwaszkiewicza i być z nim w najintymniejszych momentach. Autorka podróżuje krok za pisarzem, towarzyszy mu przy kąpieli w niewygodnej wannie, podczas wieczornych rozmów z żoną i w chwili dramatycznego pożegnania z umierającym kochankiem. Jeździ z nim kolejką, spogląda przez ramię na kaligrafowane ołówkiem notatki. Jak nikt dotąd przybliża człowieka, który żyjąc w wielu rolach i nietuzinkowych związkach, przerastał swoje czasy. Intensywna i splątana biografia została w książce ukazana jako ulotność - kilka chwil, zapach starej wody kolońskiej. To piękna historia o tym, jak przemijamy i co po nas pozostaje. I jak niespodzianie czyjaś ciekawość może po latach przywrócić do istnienia. Książka ilustrowana jest fotografiami autorstwa Olgi Świąteckiej z PUAP collective, wykonanymi dzięki uprzejmości Muzeum im. Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku.

Pierwsza adresowana do najmłodszych czytelników książka uznanej pisarki Magdaleny Tulli, z poetyckimi i przejmującymi ilustracjami Alicji Rose. Mądra opowieść o świecie, w którym żyjemy i który mądrze jest oswajać. Piękna historia o zwyczajności. O tym, że mądrze jest uczyć się od siebie nawzajem. O przyszłości, która lubi nas zaskakiwać, o wielkiej katastrofie i o tym, że szczęście odkrywa się przypadkiem.

Jest gdzieś taki las, w którym zwierzęta żyją jak ludzie. Mają swoje sprawy, jednych lubią bardziej, innych mniej, pragną przyjaźni, uczą się żyć w grupie, być blisko siebie. Aby podjąć decyzję, muszą negocjować i słuchać się wzajemnie. Ustalają zasady, które są wspólne dla wszystkich. Głosują, dbają o siebie, bywa, że z trudem - akceptują obcych. Czasem się kłócą i śmieją się z siebie, czasem są smutni, czasem złośliwi. Są tacy zwyczajni i są u siebie. Nie mają pojęcia, że coś może się zdarzyć…