Słowo paranza ma związek z morzem. Zwykło się nim nazywać łodzie, z których łowi się nocą ryby, wabiąc je silnym sztucznym światłem. Chłopcy z Forcelli, niesławnej dzielnicy Neapolu, podobnie jak paranze na morzu, przemierzają miasto, polując na ludzi i znacząc teren. Jednocześnie jednak, omamieni złudnym blaskiem pieniędzy i władzy, sami są jak ryby, które raz złapane w sieć, trzepoczą się w niej, jeszcze pełne życia, ale już bliskie śmierci. Dziesięciu chłopców pędzi na skuterach pod prąd wąskimi uliczkami Neapolu. Zamierzają podporządkować sobie miasto. Mają po piętnaście lat, normalne rodziny i niewinne ksywy: Maharadża, Śnięta Ryba, Ząbek, Lollipop, Dron. Noszą markowe buty, tatuują sobie na skórze imiona dziewcząt. To nieletni przestępcy świadomi, że nie mają przyszłości. Nie boją się więzienia ani śmierci, bo uznali, że jedyna ich szansa to postawić życie na jedną kartę, i to jak najwcześniej. Wiedzą, że „pieniądze mają ci, którzy je sobie biorą, nie ci, co czekają aż ktoś im je da”, wyruszają więc w miasto na swoich skuterach, by zdobyć pieniądze i, przede wszystkim, władzę.

Słowo paranza ma związek z morzem. Zwykło się nim nazywać łodzie, z których łowi się nocą ryby, wabiąc je silnym sztucznym światłem. Chłopcy z Forcelli, niesławnej dzielnicy Neapolu, podobnie jak paranze na morzu, przemierzają miasto, polując na ludzi i znacząc teren. Jednocześnie jednak, omamieni złudnym blaskiem pieniędzy i władzy, sami są jak ryby, które raz złapane w sieć, trzepoczą się w niej, jeszcze pełne życia, ale już bliskie śmierci. Dziesięciu chłopców pędzi na skuterach pod prąd wąskimi uliczkami Neapolu. Zamierzają podporządkować sobie miasto. Mają po piętnaście lat, normalne rodziny i niewinne ksywy: Maharadża, Śnięta Ryba, Ząbek, Lollipop, Dron. Noszą markowe buty, tatuują sobie na skórze imiona dziewcząt. To nieletni przestępcy świadomi, że nie mają przyszłości. Nie boją się więzienia ani śmierci, bo uznali, że jedyna ich szansa to postawić życie na jedną kartę, i to jak najwcześniej. Wiedzą, że „pieniądze mają ci, którzy je sobie biorą, nie ci, co czekają aż ktoś im je da”, wyruszają więc w miasto na swoich skuterach, by zdobyć pieniądze i, przede wszystkim, władzę. Książka opowiada o tym, jak młodociany gang powiązany z kamorrą, paranza – jak w dialekcie neapolitańskim nazywa się takie grupy ogniowe, pod dowództwem swego nastoletniego Nicolasa Fiorilla, zdobywa sobie pozycję w kryminalnej hierarchii miasta. Strzelać uczą się na dachach domów, celując do anten satelitarnych z kałasznikowów i pistoletów półautomatycznych. Potem schodzą na ulice i sieją strach z wysokości siodełek swoich skuterów. Stopniowo obejmują kontrolę nad całymi dzielnicami, wygrywając rywalizację z innymi gangami i dogadując się ze starymi bossami, którzy najlepsze czasy mają już za sobą.

Pieczętują usta, zmuszając je do milczenia, zatwierdzają alianse, wydają wyroki albo uniewinniają. Drapieżne pocałunki. Odciśnięte na wargach, żeby związać twoją duszę z moją duszą, twój los z moim losem, a wszystkich poddać temu samemu prawu morza, zgodnie z którym ten, który teraz poluje, za chwilę sam będzie ofiarą. Paranza Dzieciaków zdobyła władzę, ma pod kontrolą rynek narkotyków w Forcelli, ale nie potrafi sama utrzymać tego stanu rzeczy. Jeżeli Nicolas zwany Maharadżą chce odsunąć od władzy stare klany kamorystów i rządzić dzielnicą, musi sprzymierzyć się z White’m i jego paranzą Kudłaczy. Jeżeli nastoletni gangsterzy nie chcą zamienić się z drapieżników w ofiary, muszą pozostać zjednoczeni. A to nie jest łatwe. Każdy z chłopców z paranzy ma inne cele. Nicolas chce być królem Neapolu, ale nie zapomina o pomszczeniu śmierci brata; Dragonbol nosi zobowiązujące nazwisko, oszalały z bólu Ząbek opuścił grupę i pragnie wyeliminować Maharadżę; Biszkopcik musi strzec pewnej tajemnicy, jeżeli chce zachować życie; Żetakpowiem nie uciekł dostatecznie daleko; Dron, Śnięta Ryba, Tukan, Briatore i Lollipop pozostają wierni Nicolasowi, ale każdy z nich marzy o własnej paranzy... Poprzez układy i sojusze, zdrady, akty zemsty i krwawe rozrachunki stare klany posługują się dziecięcym gangiem, żeby przetrwać, wspierają go albo stawiają mu bariery, sieją niezgodę w jego łonie. Czy wybuchnie nowa wojna? Roberto Saviano snuje dalszą opowieść o paranzy Dzieciaków, o nastolatkach żyjących w naszych drapieżnych czasach na ziemi zabójców i ich ofiar, w świecie, który niczego nie daje za darmo, zwłaszcza takim jak oni. Pisze o chłopcach silnych swoim nienasyceniem, silnych swoim gniewem i okrucieństwem. Gotowych na drapieżne pocałunki, które pozostawiają smak krwi.

Pieczętują usta, zmuszając je do milczenia, zatwierdzają alianse, wydają wyroki albo uniewinniają. Drapieżne pocałunki. Odciśnięte na wargach, żeby związać twoją duszę z moją duszą, twój los z moim losem, a wszystkich poddać temu samemu prawu morza, zgodnie z którym ten, który teraz poluje, za chwilę sam będzie ofiarą. Paranza Dzieciaków zdobyła władzę, ma pod kontrolą rynek narkotyków w Forcelli, ale nie potrafi sama utrzymać tego stanu rzeczy. Jeżeli Nicolas zwany Maharadżą chce odsunąć od władzy stare klany kamorystów i rządzić dzielnicą, musi sprzymierzyć się z White’m i jego paranzą Kudłaczy. Jeżeli nastoletni gangsterzy nie chcą zamienić się z drapieżników w ofiary, muszą pozostać zjednoczeni. A to nie jest łatwe. Każdy z chłopców z paranzy ma inne cele. Nicolas chce być królem Neapolu, ale nie zapomina o pomszczeniu śmierci brata; Dragonbol nosi zobowiązujące nazwisko, oszalały z bólu Ząbek opuścił grupę i pragnie wyeliminować Maharadżę; Biszkopcik musi strzec pewnej tajemnicy, jeżeli chce zachować życie; Żetakpowiem nie uciekł dostatecznie daleko; Dron, Śnięta Ryba, Tukan, Briatore i Lollipop pozostają wierni Nicolasowi, ale każdy z nich marzy o własnej paranzy... Poprzez układy i sojusze, zdrady, akty zemsty i krwawe rozrachunki stare klany posługują się dziecięcym gangiem, żeby przetrwać, wspierają go albo stawiają mu bariery, sieją niezgodę w jego łonie. Czy wybuchnie nowa wojna? Roberto Saviano snuje dalszą opowieść o paranzy Dzieciaków, o nastolatkach żyjących w naszych drapieżnych czasach na ziemi zabójców i ich ofiar, w świecie, który niczego nie daje za darmo, zwłaszcza takim jak oni. Pisze o chłopcach silnych swoim nienasyceniem, silnych swoim gniewem i okrucieństwem. Gotowych na drapieżne pocałunki, które pozostawiają smak krwi.