Wielu polskich żołnierzy, którzy kończyli udział w II wojnie światowej wiosną 1945 roku w północnych Włoszech zaczynało walkę na polach bitew września 1939 roku. Ten imponujący szlak bojowy znaczyły kilkukrotne zmiany umundurowania, którego nieodłącznym elementem niezmiennie pozostawał orzeł w koronie noszony na nakryciach głowy. Tematem niniejszego tomu Szlaku Andersa są mundury polowe (bojowe) używane przez podkomendnych Generała w kampanii wrześniowej, a potem w ZSRS, Afryce i na płw. Apenińskim. Opisano również uniformy niemieckie i włoskie, ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów, które charakteryzowały formacje walczące na śródziemnomorskim teatrze działań operacyjnych. Płk Ludwik Piątkowski, komendant Grupy Obozów Rozmieszczenia Italia, w rozkazie wydanym we włoskim Forli z 30 04 1947 roku i skierowanym do ostatnich demobilizowanych żołnierzy 2 Korpusu napisał: „Żołnierze! Z dniem 1 maja 1947 roku macie jako ostatnia Grupa 2 Korpusu, zdjąć mundur wojskowy, z dumą noszony przez tyle długich lat, odjąć odznaki i emblematy wojskowe, tak drogie sercu każdego z Was. Po sumiennie i świetnie spełnionym obowiązku żołnierskim macie zamienić broń na narzędzie codziennej szarej pracy”. Dla wielu była to bez wątpienia chwila pełna goryczy, rozstanie z Korpusem, z którym niejeden z nich zaczynał walkę na polach wrześniowych. I chociaż w toku wojny żołnierze zdążyli kilkakrotnie zmienić umundurowanie, to dzięki przywiązaniu do dawnej tradycji oraz orłom na czapkach zdołano nadać mu niepowtarzalny polski charakter. Kolekcja pod patronatem Prof. Normana Daviesa