Wdrażanie w województwie wołyńskim nowego programu narodowościowego stawiało przed wojewodą wołyńskim oraz podległymi mu organami konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na kwestię bezpieczeństwa wewnętrznego. Teren województwa będącego drugim co do wielkości obszarem w podziale administracyjnym państwa charakteryzował się silnym zróżnicowaniem społeczno-ekonomicznym i przede wszystkim narodowościowym. Zdecydowana przewaga żywiołu ukraińskiego oraz będąca dziedzictwem zaboru rosyjskiego labilność świadomości narodowej wzmacniana dodatkowo istnieniem na obszarze Wołynia etnicznego pogranicza, ułatwiała nielegalnym organizacjom antypaństwowym penetrację tamtejszego społeczeństwa i ukierunkowanie go w antypaństwowych postawach. Z drugiej strony brak zakończenia procesu samoidentyfikacji narodowej otwierał przed polskimi władzami administracyjnymi szansę wychowania przeważającej części niepolskich obywateli województwa w duchu propaństwowym przy jednoczesnej zgodzie na zachowanie i rozwój ich kultury, religii, obyczajów i języka. Tym samym kwestia zajęcia odpowiedniego stanowiska wobec nielegalnych organizacji antypaństwowych próbujących zdobyć wyłączny wpływ na ukraińskie społeczeństwo Wołynia nabierała szczególnego i priorytetowego znaczenia. Autor książki ukazuje stanowisko wojewody Henryka Józewskiego wobec kwestii ukraińskich ruchów antypaństwowych w czasie jego urzędowania przypadającego na lata 1928-1938. Dziesięcioletni okres administrowania Wołyniem przez Józewskiego w kwestii zapewnienia na jego obszarze bezpieczeństwa państwowego odznaczał się zdecydowaną walką przeciwko prowadzącym ożywioną działalność nielegalnym organizacjom komunistycznym i nacjonalistycznym..