Urodzony 12 stycznia 1903 roku w Polsce (Koło, Wielkopolska) Tadeusz Józef Modest Kraszewski to polski pisarz, dziennikarz, literat. Syn Mieczysława i Walerii z Mrożewskich. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 1 w Kole, a po jej ukończeniu, w latach 1913–1914 do Szkoły Realnej w Kaliszu. Po wybuchu I wojny światowej wraz z rodziną dwa miesiące przebywał w Moskwie, a następnie w Piotrogrodzie, gdzie ukończył 5 klas Szkoły Realnej. Po powrocie do Koła był jednym z założycieli męskiego hufca harcerskiego i jego pierwszym komendantem. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się na ochotnika do wojska i dostał się do niewoli radzieckiej, następnie przez rok pracował przy budowie kolei w rejonie Murmańska. Następnie powrócił do Koła i podjął naukę w kolskim gimnazjum, w którym w 1922 roku zdał maturę. Po maturze rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1925 kontynuował naukę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po ukończeniu studiów w 1928 roku pozostał w Poznaniu, gdzie związał się ze środowiskiem endecji. Od 1928 roku pracował jako redaktor w „Ilustracji Polskiej”, a od 1929 roku w „Kurierze Poznańskim”. Od 1929 był działaczem Syndykatu Dziennikarzy Polskich. Od sierpnia 1939 roku służył w Obronie Narodowej. Brał udział w walkach Armii „Poznań”, a podczas bitwy nad Bzurą został ciężko ranny. Po zakończeniu kampanii wrześniowej zamieszkał w Jędrzejowie, a w 1941 roku przeniósł się do Warszawy. W okresie okupacji współorganizował kursy dziennikarskie w ramach Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich, redagował także artykuły dla prasy podziemnej. W sierpniu 1944 został wysiedlony z Warszawy, w lutym 1945 powrócił do Poznania. Od kwietnia do sierpnia 1945 znajdował się w ekipie Pełnomocnika Rządu ds. przejmowania dóbr kultury w Szczecinie, następnie w Zachodniej Agencji Prasowej, której był współzałożycielem, dyrektorem i zastępcą naczelnego redaktora. W latach 1946–1949 prowadził seminarium dziennikarskie na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1949–1956 pracował jako korektor w PZWS w Poznaniu[1]. W 1956 należał do inicjatorów i pierwszych pracowników Wydawnictwa Poznańskiego, a od 1957 powrócił do pracy w reaktywowanej Zachodniej Agencji Prasowej. W 1968 przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1973 roku i został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu. Był odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.