Jest to opowieść o dziejach, które umykają dzisiejszej świadomości historycznej w Polsce. Kazachstan bowiem kojarzy się najczęściej z deportacjami ludności polskiej z obszarów zagarniętych przez Związek Radziecki w 1939 roku, na skutek układu Ribbentrop-Mołotow. Tymczasem zsyłki Polaków do Kazachstanu zaczęły się już w roku 1936 - z ziem, które już po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, na mocy traktatu ryskiego pozostały po sowieckiej stronie. Franceska Michalska, urodzona w 1923 roku kilkanaście kilometrów za niedawno wówczas ustanowioną granicą, opisuje wielki głód w latach trzydziestych, który będąc dzieckiem cudem przeżyła, a także narastający stalinowski terror, szczególnie bezwzględny wobec polskiej ludności pozostałej na tych obszarach. Potem zaś - zsyłka do Kazachstanu: nieludzkie warunki tej drogi, docelowy, kompletnie pusty step, gdzie porzucono cały transport, walka o przetrwanie w niezwykle surowym klimacie środkowej Azji. Autorka opowiada o ukraińskich, a później kazachskich szkołach tamtych lat, wyjątkowej, chyba najtrudniejszej, jaką można sobie wyobrazić praktyce medycznej na głębokiej prowincji Kazachstanu, wreszcie o prawdziwych studiach medycznych: naprzód w Ałma Acie, potem w głęboko przez wojnę przeoranym Charkowie, nastepnie w Czerniowcach, i wreszcie, po karkołomnej repatriacji - we Wrocławiu. Jest to bezpośrednie świadectwo życia w ekstremalnych, zgotowanych przez historię okolicznościach, świadectwo najpierw dziecka, póxniej dorastającej dziewczyny, wreszcie młodej kobiety, spisane u schyłku życia.