Johannes Urzidil urodził się w Pradze, w 1896 roku, jeszcze w czasach monarchii austro-węgierskiej. W epoce Hitlera wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w Rzymie w 1970 roku. Pisał w dwóch językach, niemieckim i angielskim. Za swą twórczość, wybitną nawet na tle pisarstwa amerykańskiego, otrzymał m.in. w 1964 w Austrii najwyższą nagrodę literacką. Najbardziej znane jego dzieła to powieść Wielkie Alleluja oraz zbiór opowiadań Tryptyk Praski. Wielkie Alleluja utrzymywało się długi czas w Stanach na liście bestsellerów. Jest to powieść wielowątkowa, przy czym wątki splatają się nieraz z sobą w sposób pozornie paradoksalny, a jednak życiowo prawdziwy. Ten symultanizm przypomina nieco Dos Passosa, natomiast partie liryczne oraz świetne wizualne opisy przyrody mają w sobie coś ze Steinbecka, co wcale nie znaczy, że Urzidil na tych pisarzach się wzoruje. Jest on całkowicie oryginalny w sposobie ujęcia przedmiotu, w przeprowadzeniu narracji, w sugestywnym pokazaniu osób, do których podchodzi zawsze z dużą dozą subtelnego humoru i ironią, nie odbierając przy tym swym postaciom nic z ciepła i ludzkiego wymiaru. Wielkie Alleluja to jakby przekrój przez społeczność współczesnych autorowi Stanów Zjednoczonych. Protagonistką powieści jest młoda dziewczyna Ellen, córka farmera z okręgu Vermont. Podwójna sierota, od dziecka zdana niemal wyłącznie na siebie, prawdziwe dziecko natury, Ellen rozpoczyna swój start życiowy w Salem, w służbie starej, mądrej pani Singleton. Po śmierci chlebodawczyni wyjeżdża do Nowego Jorku, aby tam pracować jako pielęgniarka. Ale czytając tę książkę odnosi się wrażenie, że poprzez postać Ellen pisarz pragnie wprowadzić nas do wielu środowisk zaludniających ten olbrzymi kraj, przenosić nas z miejsca na miejsce, pokazać różne kręgi tamtejszego życia i obyczajów - bogaczy i gangsterów, zamożnych i drobnych mieszczan, środowiska twórcze, ludzi białych i kolorowych, ludzi od dawna tam zakorzenionych i takich, którzy dopiero co przybyli, w tym również emigrantów powojennych z Europy. Mimo obfitości ludzkich portretów nie ma w tej powieści rozproszenia, konstrukcja jej jest zwarta i jednolita.